Ding #23: Evaluatie

Helaas was bijna niets in de cursus compleet nieuw voor me. Een aantal toepassingen gebruikte ik al of had ik tenminste bekeken. Toch zaten er onverwachte verrassingen in de cursus.

Mijn favoriete Ding is uiteraard RSS. Geen enkele web technologie heeft zoveel impact op mijn leven gehad als RSS. Ik volg nu in een fractie van de tijd die ik vroeger besteedde veel meer nieuws en interessante zaken dan enkele jaren terug toen ik RSS nog niet kende.
In de loop van de afgelopen paar jaar is RSS omarmt door vrijwel elke site die de moeite waard is. Zoals ik vroeger zocht naar een Search formulier zo zoek ik nu naar het oranje RSS icoon. Heeft een site die niet dan is de kans klein dat ik er terug kom. In feite is het een soort van kwaliteitseis voor me geworden. Leuk dat andere cursisten ook enthousiast geworden zijn over deze technologie.

Een onverwachte verrassing was voor mij het Muziek Ding. Had ik niet verwacht, als ik op het werk ben luister ik eigenlijk nooit muziek en thuis heb ik iTunes. Grooveshark bleek een ontdekking te zijn en ik heb een eigen account aangemaakt zodat ik op het werk nu ook af en toe een muziekje luister. Ik zag vandaag dat het nu ook mogelijk is een premium account te nemen zodat je geen advertenties ziet enzo. Het is afwachten of en hoelang de gratis versie blijft bestaan.

Als er iets verbeterd kan worden aan 23 dingen is het de hoeveelheid leeswerk, vrijwel alle dingen bevatten veel en veel te veel informatie, waarbij vaak compleet onduidelijk is dat het grootste gedeelte optioneel is. Ik had al vrij snel opgegeven alles te lezen, misschien omdat ik nogal eigenwijs ben? :p

Het meeste plezier heb ik beleefd aan het schrijfwerk, ik hoor mezelf graag praten (nou ja, schrijven) en als ik iets jammer vind is het wel de soms erg korte berichtjes van medecursisten over de Dingen. Maar ik ben hier natuurlijk in het voordeel omdat ik een hoop van de Dingen al kende en stiekem al een grotendeels gevormde mening had over web 2.0, social sites, gadgets, internet hypes, de rol van web2.0 in de bibliotheek etc..

Ik hoop dat er nog een vervolgcursus komt voor de medewerkers die de cursus gemist hebben, eigenlijk zou deze cursus verplicht moeten zijn voor alle medewerkers. Erg jammer dat ik de enige ben van mijn faculteit die de cursus heeft gedaan maar ik hoop dat ze dat binnenkort inhalen zodat we binnen de faculteit echt aan de slag kunnen.

Al met al een prettige cursus waarin een hele hoop interessante zaken aan de orde komen.

Ding #22: Bibliotheek 2.0 en de toekomst?

Als ik de stukken over bibliotheek 2.0 lees vind ik daar altijd een flink stuk angst uit spreken. Angst om overbodig te worden, de noodzaak om te innoveren op gebied van dienstverlening, aansluiting bij de doelgroep te vinden. Voor een deel is dat denk ik te verklaren uit het feit dat een groot gedeelte van wat je leest voortkomt uit de Amerikaanse publieke bibliotheeksector. De academische sector is een stuk minder trendgevoelig. De toenemende welvaart in de maatschappij zorgt ervoor dat mensen steeds makkelijker een boek of muziek kunnen kopen. Deze mensen zal je minder zien in de bibliotheek. Tegelijkertijd neemt de kloof tussen arm en rijk toe. De rijken hebben geld voor boeken, kranten, uitgebreide tv programmering, cds, internet en digital lifestyle producten zoals ipods en iphones. Wie daar geen geld voor heeft is aangewezen op een zwak ontwikkeld publiek omroepbestel, een anti-intellectuele stroming binnen school- en publiek bestuur. En bibliotheken. In Amerika zijn bibliotheken veel politieker dan hier, het is niet zelden dat je leest van een bibliotheekbestuur dat de strijd aan moet gaan om “boekverbrandingen” tegen te houden, iets als Banned Books Week is in Nederland vrijwel ondenkbaar, afgezien van wat reli-nuts die Harry Potter eng vinden zijn we in Nederland redelijk tam en vrijgevochten. Zo vrij zelfs dat de minister van onderwijs en cultuur publiekelijk kan zeggen dat Mein Kampf gewoon bij de bibliotheek ligt en misschien niet verboden hoeft te zijn. Leidde wel tot een klein relletje maar wie herinnerd zich dat 2 jaar later nog?
De kooof tussen arm en rijk is hier ook een stuk kleiner alhoewel we ook hier te maken hebben met een sterk groeiend contingent van mensen die iedereen met een wetenschappelijke opleiding suspect vinden. Maar dat terzijde.

Er straalt een soort desperaatheid uit een hoop van de stukken over bibliotheek 2.0. En daar doe ik niet aan. Ik heb ook niets met het hele marketing aspect van bibliotheek 2.0. Jezelf op de kaart zetten is prima maar ik denk dat het niet erg zinvol is om dan ter plekke blindelings maar te gaan twitteren, bloggen, gamen, second lifen, hyven, facebooken, MSNen, linkedinnen, orkutten en weet ik veel wat nog meer.
Aaah, Orkut, herinnerd iemand zich dat nog? 3 Jaar geleden een hype omdat Google iets met sociale netwerken ging doen. Inmiddels word de dienst alleen nog maar veel gebruikt in Brazilië geloof ik. De rest van de wereld had geen zin in Braziliaanse spam en switchte naar Facebook of andere equivalenten.
En hier zit een probleem: we kunnen ons wel op iedere hype storten maar hebben we dan ineens iets te melden???

Als deel van mijn werk test ik allerlei nieuwe dingen uit, ik heb accounts bij in Nederland nauwelijks relevante diensten als Second Life, Orkut, MySpace en heel heel veel andere inmiddels ter ziele gegane “2.0 van de toekomst™” bedrijven. Keer op keer kom ik tot de conclusie dat het allemaal wel leuk is wat de technologie kan maar dat het je niet veel verder hebt als je niet iets te zeggen hebt.
Moeten we op Hyves zoals een aantal andere bibliotheken doen? En zoja, wat heeft dat voor nut? Zodat we in de volgende vergadering kunnen zeggen dat we 200 volgers hebben op Hyves, zoals sommige collega bibliotheken? Wat is daar het nut van als je een doelgroep hebt van rond de 40.000? Wat is succes in dat geval, 4.000 of 20.000?

Nee, ik denk dat we een aantal veel kleinere stappen kunnen zetten:
- wikis gebruiken voor projecten en handleidingen, gebeurt nu slechts incidenteel
- bloggen voor collega’s en docenten op het intranet en via de website
- RSS moet een vereiste worden in alles wat we doen: geen databank erbij als er geen RSS mogelijkheden zijn
- onze catalogus leverancier moet het vuur eens aan de schenen gelegd worden, als we een opvolger voor het systeem kiezen moeten openheid en (de mogelijkheid tot) nieuwe mogelijkheden bovenaan staan (zie mijn vorige post)
- onze mediatheek moet 1 hoofd krijgen en 1 beleid, da’s wat anders dan het mislukte shared service centre idee overigens laat dat duidelijk zijn
- we steken geen energie in hypes, we kijken de kat uit de boom en besparen geld door niet in Third Life te springen omdat marketing columnisten daar natte dromen van hebben
- we gebruiken technologie waar dat nuttig is en die aansluit bij wat onze doelgroep gebruikt, geen OCLC questionpoint, maar low-tech MSN
- we zijn flexibel en weten dat we soms de verkeerde keuze maken, als we inzetten op een tool en die is na 9 maanden irrelevant en
van de troon gestoten door opvolger 3.0™ dan nemen we ons verlies met opgeheven hoofd

En als laatste:
- onze medewerkers zijn veel pro-actiever dan tot op heden op het gebied van het nieuwe web. In een ideaal geval is een cursus als 23 dingen 3.0 nooit nodig, iedere mediatheekmedewerker is in staat om nieuwe web diensten te vinden, te evalueren en voor te stellen voor een projectmatige implementatie. Werken in een mediatheek is meer dan boeken invoeren en de tijdschriftenkast opruimen.

Ach, dat laatste is misschien een droom, maar wel een mooie.

Ding #21: web20 catalogi

Ah, de Ann Arbor Catalogus. Waarschijnlijk de meest vooruitstrevende bibliotheekcatalogus ter wereld. Al jaren een voorbeeld van hoe een moderne catalogus zou moeten werken, in mijn ogen in ieder geval.
De toevoeging van de cataloguskaartjes is erg grappig en ook de “Users who checked out this item also checked out these library items” is leuk om te zien. Lezers die Richard Morgan’s Altered Carbon (een keiharde science fiction thriller) lenen blijken ook de autobiografie van Sidney Poitier te lenen. Dat zou ik niet verwacht hebben.
Vraag is of zoiets nu echt past in een hogeschoolbibliotheek. Voor een openbare bibliotheek met meer “gewone” leesboeken is zoiets handig maar voor onze studenten? Ach, het kan zeker geen kwaad en als onze catalogus dit zou kunnen zou ik het onmiddellijk aan willen zetten. Je weet immers nooit wat er uit zo’n functionaliteit komt.

Maar ja, Vubis he? Een beetje een primitief systeem.
Ik kan me herinneren dat ik 6 jaar geleden, toen we nadachten over de overstap naar Vubis Smart, een gesprek had met een vertegenwoordiger van Geac (nu Infor geloof ik) op de Online Conferentie. Ik vroeg of de nieuwe versie RSS kon genereren voor aanwinsten, zoekopdrachten etc.. Bleek niet te kunnen, maar zat zeker in de pijplijn voor later. Zes jaar later nog steeds niet. Dinosaurussen. Dodo’s. Dat soort gedachten komen bij mij naar boven als ik daaraan denk.

Jammer dat Ann Arbor niet kan zoeken op kleur van een boek. Dat kan de catalogus van de New England School of Law wel. Maar goed, je kan niet alles hebben….

In 2005 schreef de ontwikkelaar in dienst bij de Ann Arbor bibliotheek een bill of rights, 4 basale grondbeginselen waaraan onze bibliotheeksystemen zouden moeten voldoen. Het word tijd dat we geen loze beloftes meer accepteren van onze leveranciers, maar eisen dat ze van hun kont afkomen. Te vaak hebben we geaccepteerd dat functionaliteiten niet of slechts half werken. Te vaak hebben we geaccepteerd dat beloftes niet waargemaakt worden. Te vaak hebben we geaccepteerd dat leveranciers traag zijn en 10 jaar achterlopen op de rest van het internet.

Het kost geld om over te stappen naar een nieuwe versie van een systeem. Maar het kost waarschijnlijk net zoveel geld om over te stappen op een totaal nieuw systeem van een andere leverancier. Tijd om deze partijen eens tegen elkaar uit te spelen. Ik weet niet wat een bibliotheeksysteem kost, maar het is in ieder geval tonnen. En da’s geen kattepis.

Ding #20: Grooveshark widget in WordPress

Leuke site is dit. Ik heb een manier gevonden om een widget in de zijbalk te krijgen als je WordPress gebruikt. Kost een klein beetje moeite maar dan heb je wel een playlist op je site staan.

Creëer een playlist en maak daar een widget van. In de laatste stap (“Embed On Your Webpage”) ga je naar de WordPress optie. Klik daarop en vul de gegevens van je WordPress account in. De software plaatst een “draft” in je weblog. Ga naar de beheerskant daarvan en je ziet de draft staan. De code uit deze draft kan je vervolgens kopiëren en in een Text widget plaatsen. Pas eventueel de breedte aan naar iets van 190, dat werkte voor mij goed.

Bij mij staat nu de volgende code (tussen rechte haken, die heb ik hier even weggelaten):
clearspring_widget title=”Grooveshark Widget: Chameleon” wid=”48f3ef6c29317865″ pid=”4a4b27054df4ae39″ width=”190″ height=”400″ domain=”widgets.clearspring.com”

Ding #20: Last FM

Aaah, last.fm, weer zo’n dienst waar ik niet veel van begrijp. Of misschien begrijp ik deze te goed.

Ik heb me aangemeld voor een account na de kerstborrel waar Rob Coers een praatje hield en deze site noemde, om eens te kijken wat dit nu allemaal was. Nooit meer wat mee gedaan, en nu ik het account van 23 dingen heb gebruikt weet ik ook weer waarom. Vlak voordat we begonnen met 23 dingen bij de hogeschool veranderde last.fm van model en moest je ineens betalen om eigenlijk ook maar iets te doen. Rob heeft toen besloten last.fm te behouden in de cursus en een account te nemen.

Verspild geld wat mij betreft: als je een web 2.0 muziek-dienst aanbiedt in de cursus dan zou je toch tenminste verwachten dat je muziek kan luisteren. En dat kan dus niet. Op een of andere manier beperkt last.fm je tot 30 seconden uit een nummer wat redelijk pathetisch is. Als je in iTunes inlogd op de iTunes Music Store kan je ook 30 seconden previews krijgen van muziek. En dat kost je helemaal niets.

Ok, je hebt er niets aan, maar toch…

Waarom dan toch last.fm? Voor de muziek hoef je het duidelijk niet te doen. Het zal dan wel om de interactie gaan. En alhoewel ik daarmee de dienst begrijp zegt dat me niets. Daarvoor zijn immers heel veel andere sites met volledige muzieknummers zoals bijvoorbeeld Myspace. Maar het zal wel gaan om de zogenaamde interactie met mede-fans. Diepgaande zaken hoef je in ieder geval niet te verwachten als ik de site zo bekijk.

Ik probeerde ook Grooveshark, ook genoemd in het blogbericht. Veel aardiger. Volledige nummers te beluisteren, je krijgt nog steeds tips over andere muziek. Er is duidelijk minder interactie, maar als ik die wil kan ik daar elders voor terecht. Een beetje gebrekkig in de hoeveelheid klassiek maar goed, dat luister ik toch niet zo vaak.

Ik zocht wat obscure muziekjes uit en zo te zien kan je die volledig beluisteren zonder account:
Butthole Surfers – 22, going on 23
Fantômas – Spider Baby

Ooooh, je kan ook je hele playlist sharen. Zet wat muziekjes in de queue, save dat onder een naam en ga dan naar Home > My Music > Playlists. Zoek je naam op en klik daarop en dan op de i in een cirkel. Je ziet dan een zwart blok waar je de url kan kopieren wat je in je blog kan posten of je kan gewoon op “Listen to Playlist” klikken.

10 bonus punten als je mijn hele playlist luistert.
Leuk voor op het werk, hier ga ik meer mee doen. Geen idee hoe deze site geld verdient, zal wel niet belangrijk zijn.

Ding #19: Social Networks

Al een tijdje zit ik op Hyves. Toen ik me voor het eerst aanmeldde kende ik eigenlijk niemand die er ook op zat en tegen de tijd dat ik 3 vrienden had verzameld had ik het wel gezien. Ik probeerde mijn account op te heffen en dat ging niet echt goed. Het systeem “went through the motions” zoals het in het Engels heet, maar uiteindelijk bleek mijn account nog steeds te bestaan alleen al mijn vrienden waren verwijderd.

Ik heb me ooit aangemeld voor Schoolbank.nl. Ik kwam daar een oude jeugdliefde tegen en om een bericht te sturen moet je je registreren. Dat is 12 euro die ik nooit meer terugzie, het bericht kwam niet aan.
Vlak daarna zat ik weer op Hyves te kijken omdat een vriend vertelde dat hij daar nu ook op zat. ik dacht ik zoek even en jawel, daar was mijn oude vriendinnetje. Inmiddels ken ik wat meer mensen maar met 15 “vrienden” ben ik natuurlijk nog behoorlijk mager voor een sociaal netwerk waar je eigenlijk pas meetelt als je er een paar honderd hebt verzameld. En da’s gelijk een probleem, door het aantal vrienden zo centraal te zetten (je ziet het overal waar je een naam ziet staan) creëer je eigenlijk een systeem dat promiscue vriendenverzamelingen aanmoedigt. Maar dat is misschien mijn probleem .
Hyves is wel leuk om toch nog wat in contact te blijven met mensen die je heel vroeger kende en wellicht al jaren niet meer hebt gezien.

Wat kan je als mediatheek nou met Hyves? Da’s een goede vraag en ik heb geen flauw idee. Ik heb me aangemeld voor Tivoli en de Melkweg en krijg van hen eens per maand een berichtje met de concerten van de komende tijd, da’s wel aardig, maar mediatheken doen niet aan concerten. Studenten bij ons in de mediatheek zitten constant te kijken op Hyves als ik langs de computers loop dus als je iets te melden hebt is dit wel een ideaal middel. Maar wat te zeggen? Dat is denk ik het probleem; en ik heb geen flauw idee!

Ding #18: Library thing

Op de vorige Online conferentie was een van de sprekers Library Thing’s Tim Spalding. Hij vertelde met veel enthousiasme over het systeem, de gebruikers en de connecties die je kan vinden door middel van tags en gedeelde interesses.

Toen ik thuis kwam gelijk een account aangemaakt en wat boeken erin gezet. Helaas is de gratis versie beperkt tot 200 boeken. Ook is het niet echt mogelijk een import te doen vanuit een ander systeem als daarin geen ISBNs zitten. Ik heb al jaren een database met daarin al mijn boeken, maar die is redelijk simpel en bevat niet veel meer dan auteur, titel en jaartal. Da’s voor mij genoeg. Ik heb dus niet mijn hele collectie in LT zitten, simpelweg teveel werk op dit moment.

Wat ik wel handig vond was dat je een online tool hebt die je kunt raadplegen waar je ook bent. Dus heb ik mijn eigen systeempje gebouwd en geoptimaliseerd voor mijn iPhone. Zo kan ik altijd zien welke boeken ik al heb als ik in twijfel ben in een boekhandel.

Ik zie dat je een institutioneel account kan nemen voor de mediatheek, maar die is beperkt tot 5000 titels wat me overkomt als behoorlijk mager. Ook denk ik dat de huidige content van het systeem iets teveel is gericht op gewone leesboeken, alhoewel er ook genoeg populair wetenschappelijke boeken in zitten. Ik deed wat steekproeven en LT bevat wel wat gewone studieboeken, maar het aantal mensen dat titels bezit als “Basic Inorganic Chemistry”, “Brock Biology of Microorganisms” en “Agressie: Determinanten, signalering en interventie” is erg klein. Hier hebben we als mediatheek dus niet heel veel aan, tenzij je het puur ziet als een aardigheidje als link in de catalogus.

Ding #17: Web 2.0 naar keuze

Toen ik deze opdracht las had ik geen idee wat ik ermee moest. De meeste grote web 2.0 zaken komen in deze cursus namelijk al aan de orde. Maar ik bekeek een paar van de directories en zag al snel dat er ook een hoop API zaken bijstonden. Welnu, daar ken ik wel een aardig voorbeeld van. Ik heb al een tijd een Yahoo! Pipes account. Da’s een dienst van Yahoo! waarmee je zelf aardige webdingetjes kan programmeren.
Zo kan je RSS feeds combineren, filteren op trefwoorden, interactief maken, combineren met andere tools zoals Google maps etc. Voor je het weet wordt het erg ingewikkeld en snap ik het ook niet meer, maar je kan redelijk snel kleine oplossingen maken.

Zo plakte ik zojuist in een kwartiertje tijd de volgende twee dingen in elkaar:
Zoek info over een bedrijfstak in een locatie
Zoek een baan in een bedrijfstak in een locatie

Beide links zijn gebaseerd op het volgende: 1 invoerveld voor een bedrijfstak, 1 voor een locatie. Met behulp van deze 2 gegevens wordt in Google Base gezocht naar ofwel informatie over ofwel een baan in een bedrijfstak. Je kan de broncode bekijken als je een Yahoo! account hebt en je zult zien dat het niet heel veel voorstelt, je kan er dan ook zelf aan sleutelen. Wat visuele blokjes Yahoo! code die met elkaar verbonden worden. Hieronder een screenshot voor als je dat niet hebt.

Programmeren met pipes is niet veel meer dan blokjes aan elkaar plakken. Blokjes kunnen statisch of interactief zijn.

Pipes kunnen op websites geplaatst worden, als RSS feed ingelezen worden of gewoon via de Yahoo! website bekeken worden. Anderen kunnen dan weer gebruik maken van jouw Pipe om hun eigen Pipe te maken.

Ding #16: Youtube

Aah, YouTube, altijd een aardig tijdverdrijf en voor je het weet ben je een uur verder. Ik heb een tijdje geleden een Youtube account geopend met als voornaamste doel het opslaan van favoriete channels zodat je automatisch op de hoogte wordt gebracht van nieuwe dingen.

Een van mijn favoriete kanalen is Periodic Videos, een collectie video’s over de chemische elementen, met leuke proefjes, een professor met ge-explodeerde haarbos en heldere uitleg over wat je zoal met een element uit het periodieke systeem kan, een aanrader als je van chemie houdt of je kennis weer wat wilt opfrissen. (Ik heb in een ver verleden scheikunde gestudeerd bij ons op de faculteit educatie vandaar mijn interesse.)
Van dezelfde makers is er sinds kort ook een kanaal bij over meer natuurkundige zaken, sixtysymbols.

Tenslotte nog een aardig filmpje dat ik jullie niet wil onthouden.

Ding #15: walviswerpen

Hmm, ik begon eerst met een uitleg van de titelgrap, maar heb die toch geschrapt. Als je er echt niet uitkomt moet je maar een commentaar achterlaten .
Dit Ding heeft geen enkele relatie tot onze zwemmende mede-zoogdier vriendjes. En da’s een beetje jammer. Zou er een podcast bestaan over walvissen? vraag ik mij af. En ja hoor, die bestaan.

Heel veel doe ik niet met Podcasts, ik luister tijdens het reizen op mijn mp3 speler eigenlijk alleen muziek aangezien ik graag lees in trein en bus en podcasts teveel aandacht vragen, thuis luister ik vrijwel dagelijks de podcast van The Onion, een kort satirisch programma. En ik ben bezig om Spaans te leren met Coffee Break Spanish (ik ben bij les 2 wegens gebrek aan tijd maar ik heb nog iets meer dan een jaar voordat ik het nodig heb).

Taallessen zijn vrij populair via podcasts en da’s eigenlijk wel logisch, vroeger (voor mijn tijd eigenlijk) had je al platen met taallessen, en nu dus podcasts. Iedere week een lesje van een half uur met ruim de tijd om zinnetjes te herhalen en dingen terug te beluisteren. Best handig. En gratis, dus ook prettig voor studenten zonder geld die in het buitenland willen gaan studeren.

Er zijn talloze podcasts over van alles en nog wat, vaak gemaakt door enthousiastelingen, maar ook Amerikaanse universiteiten zetten tegenwoordig ook veel podcasts online van lessen. Ik denk dat zoiets best bruikbaar zal zijn in het Nederlandse onderwijs, probleem is dat we dan niet bang moeten zijn dat onze concurrenten misschien lesmateriaal van ons “stelen”.
De bibliotheek kan die podcasts dan aanbieden op de site. Of we bieden alles aan via iTunes, kunnen we flink mee scoren.